FairPen Blog
Wim Stroecken: FairPen dúrft
Sinds een paar jaren maak ik met genoegen deel uit van het bestuur van FairPen. Als ik terugkijk op de eerste prille ontwikkelingen en dan de rol zie die FairPen nu vervult, dan ben ik toch wel erg trots. Niet een trots als in “we zijn geslaagd”, verre van dat, er ligt nog enorm veel werk te doen. Maar een trots die op de eerste plaats de no-nonsense aanpak en het doorzettingsvermogen van de twee oprichters Edith en Hanneke betreft. Inmiddels zijn er veel meer mensen in Oeganda en daarbuiten bij betrokken. We kunnen stellen dat het een breed gedragen initiatief gaat worden. Heel mooi, want gezien de missie van FairPen is een breed draagvlak erg belangrijk. Trots ben ik ook op de vele Oegandese docenten die werden opgeleid om binnen hun scholen aan de FairPen missie te werken. En natuurlijk de leerlingen die meedoen aan de programma’s. Zij steken hun nek uit voor een wat mij betreft cruciale ontwikkeling binnen hun gemeenschappen, alle lof daarvoor ! Laat de ervaringen binnen Oeganda de grotere FairPen gemeenschap aanmoedigen om haar missie ook verder buiten Oeganda te verwezenlijken.
Laat me uitleggen waarom ik ervoor koos in het bestuur van FairPen te gaan:
Al sinds 2003 koos ik ervoor om te werken aan een betere (ontwikkelings)wereld. Ik gaf dat vorm door o.a. de organisatie Solid House Foundation (SHF) op te richten. Met SHF ondernamen wij programma’s ter verbetering van huisvestingssituaties (habitatprogramma’s) in Bolivia, Kenia, Sri Lanka en Soedan. Alle klassieke ontwikkelingsproblematiek kwam uiteraard ook op óns bord. Terugkijkend op die jaren waren er nogal wat lessen te leren. Belangrijke elementen daaruit zijn o.a.; doelgroepen moeten zelf voor hun ontwikkeling kiezen en zich daar verantwoordelijk voor opstellen. Dat klinkt als een open deur, maar vergt een vrijheid van denken, het kúnnen en durven handelen. Het “kúnnen” heeft voor een deel te maken met kennis, dus daar kan je prima ontwikkelingsprogramma’s op ontwerpen. Met “vrijheid van denken” en “dúrven handelen” ligt dat wat moeilijker. Die aspecten ontwikkel je niet zomaar binnen het vaak wat beperkte kader van een (in ons geval) huisvestingsprogramma. Daarvoor moet in het sociale weefwerk van een samenleving al veel eerder aan de basisvoorwaarden zijn gewerkt. 
Ontwikkelingsprogramma’s kunnen volgens mij alleen duurzaam succes hebben als de belanghebbenden van die programma’s vanaf het begin verantwoordelijkheid nemen en goed hun meningen kúnnen en dúrven uiten. Bij de volwassenen die deelnamen aan onze habitatprogramma’s lag daar nogal eens een beperking, met alle risico’s van dien. Het is ook erg moeilijk om zo laat aan dat type vaardigheden te gaan werken en er dan al binnen een programma van een paar jaar de effecten van te verwachten, terwijl de kritisch opbouwende blik van alle participanten al vanaf dag één hard nodig is.Empowerment moet dus veel eerder beginnen. Als we beginnen bij kinderen en jong volwassenen, dan mag je daarvan effect verwachten tegen de tijd dat zij trots en kundig gaan meebouwen aan hun samenleving. Zij zullen ook werken aan het gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen bij hun kinderen, waardoor die ontwikkeling voor die generatie weer eerder begint. Dit klinkt natuurlijk allemaal als heel erg lange termijn denken, en dat binnen de context van de Afrikaanse cultuur en gebruiken ! Velen zouden dat daarom niet aan durven te pakken, maar FairPen wel, en daarom ben ik er zo trots op !