FairPen Blog
Teamspirit op Stena Hill, KampalaTegen een van de heuvels van Kampala, tussen een wir war van kleine rode wegen, bevindt zich Stena Hill. Het is een hele andere school dan Gulu SS, al was het maar om de lommerrijke bomen waaronder de ongeveer 400 leerlingen hun huiswerk doen. Het schooltje is ook beter uitgerust dan Gulu SS: de lokalen hebben gewoon stenen muren en er is een bibliotheekje oftwel een ‘lab’ waar een aantal computers staan opgesteld. Tegen de wanden aan zijn boekenkasten met glazen ruiten getimmerd, waarachter encyclopediën en andere leerboeken staan. Boven op de boekenkasten staat een serie vazen, bruin en nogal abstract, geboetseerd tijdens de kunstlessen. Minstens 50 leerlingen zitten er die eerste keer, boven op elkaar gepropt aan een lange tafel, te wachten. De helft zal zeker afvallen als ze in de gaten krijgen dat er serieus werk valt te verzetten. We wachten af.
Bijzondere leerlingen
In de eerste week speelt Fair Pen zich op Stena Hill af tussen drie en zes uur ’s middags. Dat is na hun lessen en dus zeker voor degenen die echt willen. En ze willen allemaal verschrikkelijk graag. Ze vallen helemaal niet snel af. Na een paar dagen zijn alle 45 leerlingen er nog steeds. Pas als er serieus huiswerk aan te pas komt, en de voorwaarde door docent Bwanika wordt gesteld dat degenen die hun huiswerk niet afhebben verder niet mogen mee doen, wordt de club teruggebracht tot ongeveer 20 leerlingen van de eerste, tweede en derde klas, een werkzaam aantal. Ze werken goed, maar ook deze groep heeft haar ‘hang-ups’.Waarvan wij denken dat moeilijk voor ze is, blijkt makkelijk. Wat makkelijk zou kunnen zijn, blijkt moeilijk. Ze weten heel goed wat bronnen zijn, maar als ze die moeten aanwijzen in een artikel zijn ze de draad kwijt. Daarentegen doen ze het interviewen heel goed, journalistjes in de dop wil ik maar zeggen. Er zit een bijzonder jongetje tussen: Derrick is zijn naam en voor zijn leeftijd is hij erg klein. Hij zit ook vaak te slapen tijdens de les. Hij heeft een hartkwaal en alleen al naar school komen is een opgave voor hem. Maar hij wil zó verschrikkelijk graag. En dan hebben we Reagan –ja, wat een namen, hè- hij werd tijdens het festival in september in Kampala- verliefd op Indidus uit Gulu en droomt nog steeds van haar en vraagt mij of hij haar een brief zal schrijven….
George en Indidus
Op donderdag hebben we belangrijk bezoek op school. Chef onderwijs Jamesa Wagwau van de New Vision –het leidende dagblad in Uganda- vereert ons met een bezoek. Hij zal later de voorzitter van Fair Pen Uganda worden. Jamesa is een lange man met een breed gezicht en idem dito kaal hoofd. Hij praat langzaam en goed geformuleerd Engels in een bariton toon die gezag afdwingt. Hij is vooral ook een bedachtzame man die behalve een langgerekt ‘mmmm’, liever luistert dan dat hij wat zegt. Hij volgt onze les bedachtzaam. Lijkt erg serieus, maar kan dan opeens –als in een verrassingsaanval- in bulderend gelach uitbarsten. Tegen het eind van de ochtend, vindt Bwanika het tijd om onze gast aan de studenten voor te stellen en vraagt hij hem nog even iets te zeggen. Jamesa gaat in zijn volle lengte staan en hoeft de leerlingen alleen maar aan te kijken om hen niet alleen, maar ons ook, volkomen in de ban te krijgen. Al even bedachtzaam maar met volle concentratie en overtuiging, vertelt hij de leerlingen, die als gehypnotiseerd lijken, dat Fair Pen dé kans van hun leven is. Dat Fair Pen een Privilege is die ze zelfs op de beste scholen –hij noemt een paar namen- in Kampala niet krijgen. Dat leerlingen die van school afkomen, geen idee hebben van de vaardigheden die ze hier –in twee weken tijd- tot zich nemen. Dat ze daar de rest van hun leven plezier van zullen hebben en dat ze dus niet geacht worden te zitten slapen of iets anders te doen tijdens de les, maar dat ze al hun aandacht erbij moeten hebben. Ze leren nu wat teamspirit is. “Want”, zo spreekt Jamesa, “alleen met een goede teamgeest kan een krant gemaakt worden, anders niet. Niet alleen voor journalisten in spé, maar voor iedereen is het privilige om te ervaren wat het is in een team tot een product te komen.” En zo is het maar net! De leerlingen applaudisseren.
De verkiezing van de twee hoofdredacteuren, een jongen en een meisjes, is snel beslecht. Ik wist niet dat het zó voorspelbaar was: hij en zij: George en Iryn zijn de twee bollebozen van de klas: ze hebben allebei pukkeltjes en als enigen hebben ze een brilletje op. Voorbeelden van de braafste kinderen van de klas, maar niet hier. Leren heeft in Uganda hoog aanzien. Toch moet ik ze vermanend toespreken als ze op hun eerste redactievergadering –op zaterdagochtend 8 uur- ruimschoots te laat komen, Ze hebben misschien meer leiderscapaciteiten dan Deo in Gulu, maar Deo was elke dag op tijd. Deo heeft ook een kei van een brief geschreven aan Stena Hill om ze aan te moedigen en dat heeft tot het besluit geleid een brievenrubriek te openen in Fair Pen Stena Hill. Gezamenlijk wordt besloten wat de onderwerpen zullen zijn in de nieuwsbrief. Af en toe vragen ze om hulp, die krijgen ze ook, maar toch nemen we Fair Pens credo zelfwerkzaamheid zoveel mogelijk in acht. Als het om half één eigenlijk al lunchtijd is, is iedereen echt hard aan het werk. Veelbelovend kortom.