Home Contact
fairpen logo
 
FairPen Foundation is een jonge innovatieve organisatie. Met haar nieuwsbriefprogramma's helpt FairPen kinderen en jongeren in ontwikkelingslanden op te groeien tot zelfbewuste, zelfredzame volwassenen, die positief bijdragen aan een duurzame samenleving.
Nieuwe weg
Sprookje van de zandweg

Toen ik de zandstraat inreed van Katwe, een klein stadje midden in het beroemde wildpark –het Queen Elisabeth Park- van Oeganda, dacht ik dat het er nooit wat kon worden met FairPen. Zo woest zag het eruit. Maar de leerlingen van de middelbare school overtroffen mijn verwachtingen. Daar waar wij in Kampala twee jaar met de ambtenarij overhoop lagen over een ngo-registratie, waren de FairPenners van Katwe zo mondig geworden dat ze de overheid in luttele tijd zo ver kregen de weg te repareren. 

 

Mijn entree in 2009 was als in een scène uit een wildwest film. Laag gebouwde huizen met open veranda’s onder een gloeiende zon in een heiige lucht, flankeerden een brede zandstraat vol kuilen. De wind speelde er met de in het zand vastgekoekte flodders plastic en joeg het zand in kleine tornado’s omhoog. Wat overheerste van een gevoel van verlatenheid. Mensen leken er niet te zijn. Ze hadden zich verschanst op de erven achter hun huis of werkten in de zoutvelden van Lake Katwe. Ik checkte in bij het New Express Hotel, aangekondigd met onzekere letters op een gammel bordje dat midden in die zandvlakte stond en bezocht er de volgende dag de middelbare school van Katwe.

Deze staatsschool begon waar de weg eindigde: op een desolate zandvlakte waar regelmatig nijlpaarden vanuit het Lake Edward aan land kwamen. Ook hier joeg de warme wind genadeloos door open gaten die voor ramen moesten doorgaan in een laag bakstenen gebouw dat met zo’n vijf lokalen de school vormde.

 

De school behoorde tot het netwerk van ‘Sharing Schools Uganda’, waarbinnen FairPen haar programma uitvoerde. De schooldirecteur was een oudere man en het leek alsof het leven hem letterlijk te neer drukte, zo lusteloos hing hij in zijn stoel. Toen ik hem vroeg hoe het er op de school voorstond, vertelde hij me hoe moeilijk het allemaal was. Katwe was erg arm. Sommige leerlingen verzuimden omdat ze de schoollunch van cassave en bonen niet konden betalen. De docenten kregen niet voldoende salaris en de nijlpaarden vormden een bedreiging voor de schoolbevolking. Het was intens treurig.

 

Maar er was een docent die zich door niets uit het veld liet slaan. Die het FairPen programma omhelsde en introduceerde in de school alsof het zijn eigen kind was. De FairPen club die onder zijn bezielende leiding het licht zag, bestond uit enthousiaste gemotiveerde leerlingen. Ze leerden feiten van meningen te onderscheiden, onderzoek te doen, vragen te stellen. Na een paar jaar vertrouwden leerlingen me toe dat ze dankzij FairPen bulkten van het  zelfvertrouwen. Ze stelden vragen, aan hun ouders, aan hun leraren, vragen die ze nooit eerder durfden te stellen. En ze kregen antwoorden. ‘FairPen opens your mind….’  zei een stralend meisje.

Er gebeurde nog een ander wondertje: de FairPenners maakten digitale versies van hun nieuwsbrief in het lokale Internetcafé en verkochten die nieuwsbrief aan de bewoners van het plaatsje zodat ze nog een digitale nieuwsbrief konden maken. 

 

Ondertussen maakte ik me druk in Kampala. FairPen Uganda, de lokale en zelfstandige partnerorganisatie die we heldhaftig in een garage hadden opgericht, behoefde een officiële ngo-registratie. Dat moest aangevraagd worden bij een speciale commissie. Vrienden wisten wel een mannetje, die dat in drie dagen kon fiksen. Hetzelfde mannetje dat voor de Hollandse goegemeente van vrijwilligers en ander aanlopend wild, verlengde visa en verblijfsvergunningen binnen een dag kon regelen. Je hoefde hem alleen maar wat geld te geven. Dat wilden we niet. We wilden het goed doen. Het betekende voor de kersverse Oegandese bestuurders van FPU een eindeloze gang naar de burelen van de commissie. Er werden papieren ingevuld, er raakten papieren kwijt. Er werden nieuwe papieren ingevuld en handtekeningen verzameld van districtsambtenaren in alle districten waar FairPen actief was –en dat was door het hele land- . Er werd toch een klein beetje geld geschoven voor de stempels die nodig waren. En na een jaar was het zover: we konden het felbegeerde papiertje halen. Wat waren de bestuursleden teleurgesteld toen ze na hun afspraak terugkeerden op kantoor. Het hele dossier FairPen Uganda, waar een jaar aan was gewerkt, was zoekgeraakt. Verdwenen. Misschien dat het bij een bepaald bedrag toch nog boven water was gekomen, maar nog steeds besloten we niet te zwichten. Om een lang verhaal kort te maken, na nog een jaar –twee jaar- met wel degelijk het schuiven van geld, was er dan eindelijk een officiële ngo-registratie.

 

Ondertussen ging het leven in Katwe door. De FairPenners vulden nieuwsbrief na nieuwsbrief en niet alleen dat… gewapend met hun vragen, hun antwoorden, hun pen, begonnen ze een factor van betekenis te worden in het slaperige stadje. De plaatselijke VVV besloot ze wat subsidie te geven. De club floreerde. En toen kwam de zwarte dag dat er een leerlinge werd aangereden door een auto die slipte in een van de vele gaten in die verdomde zandweg…. De  FairPenners schreven er een  vlammend verslag over in hun nieuwsbrief. En terwijl FPU in Kampala zich liet ringeloren door de commissie van de ngo-registratie, haalden de FairPenners met de nieuwsbrief in hun hand verhaal bij de lokale districtleiders, die ter plekke besloten dat de weg gerepareerd moest worden. Wat ook binnen luttele weken gebeurde.

Het lijkt wel een sprookje!

 

 

Doe mee
Rara hoe kan dat?
Een opknapbeurt van de openbare weg! Dat is wat FairPenners van Katwe Secondaty School voor elkaar kregen. Ze berichtten in hun nieuwsbrief over een auto-ongeluk waarbij een meisje was omgekomen. Met hun nieuwsbrief, die ze verkopen in de gemeenschap, klopten ze aan bij de lokale gemeenschap. Er moest hoognodig wat gebeuren aan de wegen. De gemeente kwam in actie en repareerde de belangrijkste wegen.
Nieuwsflits
Vrouwen tegen corruptie
Rebecca Kadaga is onlangs in Oeganda de eerste vrouwelijke voorzitter van een parlement in Afrika. Haar standpunt tegen corruptie heeft haar al veel goodwill opgeleverd, maar daar is ze niet de enige in. Ook Maria Kiwanuka, Minister van Financiën, verzet zich tegen zakkenvullerij en Kampala’s stadsdirecteur Jennifer Musisi zweert dat ze Kampala zal ‘schoonwassen’. Alle redenen voor FairPen om zich vooral op meisjes te richten!
Vrijwilligers en ambassadeurs gezocht
Deel je de visie van FairPen en ben je ondernemend, creatief denkend, communicatief en op zoek naar meer ervaring? Grijp dan nu je kans, want wij zoeken vrijwilligers en ambassadeurs in verschillende werkvelden. Meer informatie vind je hier.
Wat doet FairPen?
illustratie van de maand
Uit de nieuwsbrief van Katerera, 6e editie.
FairPen Environment

FairPen bereidt het thema 'Environment' in Oeganda voor. Deze leerling van de middelbare school in Katera is alvast begonnen. Hij schrijft dat houthakkers nu werken met een 'tree-falling machine', waardoor er op grote schaal bomen worden gekapt. "Dat is niet goed voor het milieu. Ontbossing leidt tot droogte en aardverschuivingen, vooral in heuvelachtige gebieden waar wij in wonen. Daardoor kunnen gewassen niet meer groeien en ligt honger op de loer".

DONEREN
Lees de FairPapers
uit Oeganda


Lees de Fairpen Nieuwsbrief


Volg ons op de sociale media









(73,9223962683974 pages per second. Memory-usage: 20,0360107421875 Mb.) [ObjectCacheCount:53]